عطــرِ سیــبِ یـار

عطــرِ سیــبِ یـار

عطــرِ  سیــبِ  یـار


♥ اَلسَّلامُ عَلیــکَ یــا بَـقیـَــهَ الله فی اَرضِــه ♥

از خـــدا
فقــــط تــــو
برای زمیـــن
باقــــی مانـــده ای
بـرگـــــرد ...

۱۳۰ مطلب با موضوع «دلنوشته های محبــوب» ثبت شده است

بی بی ...

بسم الله ...

   آمد اینگونه ولی هرچه که آمد نرسید

       عشق همواره به مقصود ، به مقصد نرسید ...



               از چه تـــمام فاطمه ها عمرشان کم است ؟
                            دنیا چرا به « فاطـــمه » نــامهــربان شده ؟

آقـــایِ مهربـــون ...

بسم الله ...

 

   بال جبریل زده سایه به بام و درتان

                این شما و حرم زاده ی پیغمبرتان

    اهل ری قدر بدانید بهشت است اینجا

            نام جنت نتوان برد که زشت است اینجا ...

 

 

 اینجا خودِ کربلاست

وقتی برای اربابت دلت تنگ شده و

مثل همیشه فقط شهر ری آرومت میکنه ...

این بار حتی نیاز نیست چشمات و ببندی و

ضریح شش گوشِ اربابت و تصور کنی

داری با چشم باز شش گوشه ی اربابت و میبینی

اینجا حتی اگه زیر قبه هم نری

از راه دور به گنبد و بارگاهِ این آقایِ کریـــم نگاه کنی

حاجتت رو به زبون هم نیاری

دعات مستجاب شده ...

چه مزه ای داره وقتی بعد از چند وقت

یه شب جمعه نصیبت میشه حرمش

بعد میفهمی تولـــد این آقا همین چند روز آینده است...

چقدر تو این چند ساله روز تولدتون

خیلی اتفاقی قسمتم شده که حرمتون باشم...

من و هیچ وقت دست خالی برنگردوندین

هیچ وقت

آخرین بارش عرفه بود که اومدم کربلام و گرفتم و رفتم ...

حرمت برام بهشته ...

وجودتون برامون بزرگتریـــن نعـمـتــــــ...

تولدتون مبـــــــارک

چقدر مهربونی و کریم بودنتون به جد بزرگوارتون رفته ...

حرمتون بوی امام حسین میده ...

کریم بودنتون مثلِ امام حسن...

چقدر همه چی جَــمعِ اینجا  ...

دلت که هوای امام رضا رو میکنه

میری سر میزاری به دیوار

روبروی امامزاده حمزه

میگی به داداشت بگو قسمتم کنه برم حرمش...

چقدر همه چی اینجا خوبه

چقدر بوی بهشت میاد

مرسی که هیچ وقت دست خالی برم نگردوندین

مرسی که هستین

مرسی که انقـــــدر مهربون و کریمی

ای شـــاه

ای عبــــــدِ عظیــــــــــم ....

بازم مهربونی کن و دستمون و بگیر

ما رو به حال ِ خودمون رها نکن ...

میـــــلادت مبارک آقایِ مهربــــون

          ما به خاک حرمت روی نیاز آوردیم

                          حاجت خویش به درگاه تو باز آوردیم

 

 

بهشــت ...

بسم الله ...


به بهانه سالروز ورود بی بی معصومه به ایران:

  بین الحرمینی که تو احداث نمودی
      یک سر قم و یک سمت خراسان شده باشد



بانو مهربانی ها
حریمت بهشت خاکی
 پناهگاهی امن ...
 نگاهم تشنه دیدار
 در انتظار اذن دخول شما بی بی جان
من از همه جا که دلم خسته میشود
نگاهم که نگران میشود
وقتی بهانه حرم نداشته مادرم را میگیرد
به بهشت شما پناه می آورد
روزهاست اما
اذن دخولی نداده اید...
 کاش برای این تن ِ ناقابل  هم به حریمت راهی باشد
کاش برای من هم جایی میان ِ زائرانت پیدا شود بانـــو ...
 
                           اقبال عجم بود ، قدم رنجه نمودید...
                                   یک فاطمه هم قسمت ایران شده باشد


دخـــیل ...

بسم الله ...


  با کــــوهِ غم میرسم و باز خونت و در میـــزنم
            کبوتری میشم آقــا ، تو حـــرمت ... پـــر میزنم

 


دلـــم که تنگ میشه
دلم که بهونه میگیره
دلــم وقتی نمیدونه چشـــه
نمیدونه چی کار کنه
با همه حیرونی و هراسونیش
پناه میاره به حرم ِ تـــو
پناه میاره اونجا
چون شما خوب میدونی چه جوری درداش و دوا کنی
شما خوب میدونی چه جوری مرهم  باشی برای دلــش
اصلا با اولین نگاه تمام درد و غم هاش رو یادش میره
همین که کنار شما باشه یعنی همه چی خوبه...

یعنی حالش خوبِ خوبــه
من دلم برات تنگ شده آقا
این بار فکر کنم فقط هیمن دلتنگیه که حیرونم کرده
که دلم میخواد بیام و خیلی چیزا رو براتون بگم

که دلــم میخواد بیام و یه دل ِ سیـــر نگاهتــون کنــم
اما...
من که نمیدونم کی راهـــم میدی

اصلا دوباره راهم میدی یا نه ؟
من از همین جا حرفام و میگم
و میدونم شما من و میبینی و حرفام و میشنوی و
   
دلــــم و آروم میــــکنی ...

          هنوز حال و هــوایی که داشـــتم دارم

                   هنـــوز طبع گــدایی که داشــتم دارم

          برای گم شدگان یک چراغ روشن کن

                    نیــــاز به راهنمایی که داشـــتم دارم

          همان گـــدای قدیمی که داشــتی داری

                  همــان امــام رضایی که داشـــتم دارم

 

 

حبیــــب ...

  بسم الله ...

 

      در ازل نورِ شما بر بشریت جــان داد

             اعتباری که بر این کالبد انســان داد ...

 

 

  حق تو را از نَفَس رحمت خود جان داده
  و یقین ظرف تو را دید ، که قرآن داده
 هر چه می خواست که کامل بشوی آن داده
   و سپس نام حبیـــب خودش انسان داده ...

 

+

       انبیــــیاء را بنویسید پیمبر این است ....

 

 میلاد حضرت ختمی مرتبت ، آخرین خورشید آسمان نبوت

و حضرت امام جعفر صادق روشنی بخش چراغِ هدایت بر همگان مبارک

میلادِ نـــور ...

بسم الله ...


     ما چشـــم به راه ِ قـــدم ِ نـــورِ خدائیـــم ...


بخوان به نام ِ پرودگارت ...

بخوان به نامِ خدواند رحـــمان و رحیم ات ...

و خداوند تمام ِ رحمت و مهربانیش را انگار در وجودِ شما تجلی بخشید

میلادت بشارت دهنده ی رحمت

صفا بخشِ مهربانی

امیـــد بخشِ دلـــها

مهربان ترین فرستاده ی خـــدا

کاش این روزها امتت هم ... مثلِ شما ...

همان امتی که

از روی رحمت و مهربانیت شفاعتاش را میکنی ..

      

         کاش از ما راضی باشی

                        همین ...

غریبِ مهمون نواز ...

بسم الله ...

 

      از ما زمینیان به شما ، آسمان  سلام
           مولای دلشکسته ، امام زمان ، سلام
   این روزها هزار و دو چندان شکسته ای
          حالا کجای روضه ی بابا نشسته ای ؟؟

 

بعضی وقتها بعضی حس ها خیلی واقعی میشه

یه جوری که با جون و دلت احساس میکنی

یه جوری که تا عمـــر داری فراموشت نمیشه

حتی اگه یه لحظه ی کوتاه باشه ...

مثل ِ مهمونی ما سه سالِ پیش خونه ی شما 

ماه ِ مُــحرم

تو بهبه ی بساط های نذری و خیراتی

وقتی از کربلا و نجف برگشتیم و اومدیم سمت سامرا

وقتی تمام اون مدتی که تو کربلا و نجف بودیم لب به هیچ نذری نزدیم

بهمون گفته بودن فقط توی سامرا اجازه دارید ...

با اینکه وقت زیارتمون خیلی کم و کوتاه بود

با اینکه چند دقیقه بیشتر نبود

اما تا عمر دارم فراموش نمیکنم

مزه ی اون چایی نذری خونتون و فراموش نمیکنم آقا سید مهـــدی

چقـــدر اونجا همه ی حس ها واقعی بود

احساسمون مثل حرم های دیگه نبود

احساس میکردیم توی خونه ی امام خودمونیم

بالاخره تونستیم سرمون و بالا بگیریم و بگیم بابا ما هم یه صاحبی داریم

ایناها

اینجا خونشه ...

اینجا مزار عزیزترین آدمای زندگیشه

پدرش و مادرش ... پدر بزرگ و عمـــه ...

گرچه جایی غریب تر از سامرا نیست

یعنی ما برای رفتن به خونه پدری امام زمانمون باید با اونهمه سختی ...

تازه از غربت سامرا میشه فهمید غریبی شما رو آقا

مصیبتِ امشب از اون مصیبت هاست که جنسش واقیعه ...

تسلیت میگیم به صاحب عزایی که هست

حیُّ حاضــــره

الحمد لله ...

صاحبمونی

قلب و جونمون مالِ شماست ...

معلومه که امشب هر کی اسم پدرتون و بیاره

و بخواد خدمت شما برسه برای تسلیت نگاهش میکنید و جوابش و میدید

مگه میشه غیر از این باشه ...؟

مگه میشه نگاهمون نکنی ؟

مگه میشه دستمون و نگیری ؟

آقا ما خیلی شما رو کم داریـــم

تو لحظه ، لحظه ی زندگیمون به شما محتاجیــــم

آقا دعای ما گنه کار ها و رو سیاه ها به جایی نمیرسه

بیاید،امشب به حق ِ پدرتون

خودتون برای ظهــور ِ خودتون دعـــای فــــرج بخونیـــد

                       گویا دوباره بی کس و بی یار و خسته ای

                                        این روزها کنــار دو بستر نشسته ای

                      انگـــار غصه دار جراحات سینه ای

                                     گاهی به سامرایی و گاهی،مدیـــنه ای 

 

سلطان ِ عشـق ...

بسم الله ...

 

  همیشه قبل ِ هر حرفی برایت شعر میخوانم

              قبولم کن من آداب زیارت را نمیدانم ...
   نمیدانم چرا انقدر با من مهربانی تو
             نمیدانم کنارت میزبانم یا که ،  مهمانم ؟

  نگاهم روبروی تو بلاتکلیف میماند
             که از لبخند لبریزم ، که از گریه فراوانم...

 

 


کاش راست باشد
اینکه میگویند دل، به دل راه دارد
اصلا همیشه گفته اند اینکه تو راهی زیارت بزرگی میشوی
معنایش این نیست که تو دلتنگ آنها شده ای
بلکه آنها دلتنگ تو شده اند و تو را خواسته اند به پابوسی شان
که وقتی تو گریه میکنی حتما آنها در چشمانت نگاه کرده اند
پس یعنی ؛  این حسِ دلتنگی که این روزها مثل خوره افتاده به جانم ، هم ...
                               ***
من به دلم امید میدهم که حضرت رئوف حتما دعوت نامه ات را امضا میکند ...
من به دلم امید میدهم که اگر امام رضا نگاهت نمیکرد
در شام شهادتش اینگونه بغض گلویت را نمیفشرد و بی تابی نمیکردی
چقدر این روز های آخر ماه ِ صفـــر سنگین است حضرتِ سلطان
اصلا انگار از بعد از رفتن ِ رحمه للعالمین در روزهای آخر ماه صفر
تمام ِ غصه های دنیا روی دلِ آدم آوار میشود
از همین الان دلشوره ی خانه ی
مــادر ، را دارم ...
  د لــ ــ ــ م آرامشی میخـــواهد از جنس ِ نگـــاهِ شما
  از جنسِ دل ِ رئوف و کلام مهـــربان ِ شما حضرت ِ سلطان

 


      امتحان کردم و دیدم که میان ِ حرمت ، هیچ ذکری قسمِ حضرت ِ زهرا نشود

      آخرش بی برو برگرد مرا خواهی کشــــت، عاشقی با اگر و شاید و اما نشود

 

معــراج ...

بسم الله ...


کار و بارِ دو جهــان ریخــت به هـــم

غوغــــــا شـــد

چشـــم ِ زهرا و علی بعــد ِ شما دریا شــد

رفتی و خنده به کاشانه ی تو گشت حــرام

رخــت مشکــی یتیــمی به تنِ زهــرا شــد

     بعــدِ تــــو حــرمت کاشانه ی حــق حفظ نشد

                   پای اولاد حــرامی به حریمت وا شد ...



رحلت پیامبر اعظم، معراج وصال اوست با حضرت دوست. رحلت جانسوزش را به عاشقان رسالتش تسلیت می گوییم.


بابُ الکـَـرم ...

بسم الله ...

 

      گمان مبر که حسن بی ضریح و بی حرم است ...

      کریـــــم آل عبـــا هر چه هســت ، میبـــخشد ...

 

 

         ما را برای « در » زدن معطل نکرده اید

                     اصلا بیــوت این خانواده « در » ندارد ...